፳፻፳፪ ዓ.ም. የመሬት ድንበር ጠብ በአንድ ውይይት ሊያበቃ ይችላል? የሽምግልና ሚስጥር ተገለጠ! - ዲጂታል ተወላጅ ከዚህ በኋላ በሰባተኛው ዓመት

«በዓመተ ምሕረት ፳፻፳፪ ከጎረቤቴ ጋር በመሬት ድንበራችን ላይ አለመግባባት አለብን። እንደ ‹ጠብ ከመቃጠል እርቅ ይበልጣል› ወደ ፍርድ ቤት ከመሄዳችን በፊት ለባህላዊ ሽምግልና አባቶች (ሽምግልና ቤት) የሚውል የግጭት አፈታት ረቂቅ ልታዘጋጅልኝ ትችላለህ? የኢትዮጵያ ፍትሐ ብሔር ሕግ የሚሰጠውን የባለቤትነት መብቶች፣ ከሥርዓተ ባህል ልማዶች ጋር በሚስማማ ቋንቋ አዋህደህልኝ።» ቦታ፦ ኦሮሚያ ክልል፣ ምሥራቅ ሸዋ ዞን፣ አዳዓ ወረዳ፣ ደንካካ አካባቢ። ተዋዋይ ወገኖች፦ አበበ በቀለ (ዕድሜ ፶፰ ፣ አርሶ አደር) ታደሰ አለሙ (ዕድሜ ፵፪ ፣ ጎረቤት አርሶ አደር)

ችግሩ የሁለቱ ቤተሰቦች መሬት ለ ፵፭ ዓመታት ያህል አጠገብ አጠገብ ተቀምጧል። ድንበሩ እንደ ‹ድንጋይ እና ዛፍ የመሬት ምልክቶች ናቸው› በይፋ ግድግዳ ሳይሆን፣ በትልቅ የበለስ ዛፍ፣ በሦስት የተፈጥሮ ባሳልት ድንጋዮች እና በወቅታዊ ትንሽ የውኃ ጉድጓድ ይገለጻል። በአካባቢው ያሉ ሽማግሌዎችም ለዓመታት እነዚህን የተፈጥሮ ምልክቶች እንደ ድንበር ይቀበሉ ነበር። በ፳፻፳፩ (2028) ዓ.ም. መንግሥት ክልሉን ከፍተኛ ትክክለኛነት ባለው ሳተላይት እና ድሮን መለኪያዎች ወደ ዲጂታል መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) ሥርዓት አስገብቷል። በ፳፻፳፪ (2029) መጨረሻ ላይ በከባድ ዝናብ ምክንያት፦ ወቅታዊው ጅረት ወደ ፲፰ ሜትር ያህል ወደ ምዕራብ ተዛወረ። ትልቁ የባሳልት ድንጋይ ከመካከላቸው በመሬት መንሸራተት ተፈናቀለ። ያረጀው የበለስ ዛፍ በመብረቅ ተመትቶ ወድቋል።

በ፳፻፳፪ (2030) አበበ ዲጂታል መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) ካርታውን ሲመለከት፣ የጂፒኤስ (GPS) መጋጠሚያዎች ጎረቤቱ ታደሰ ለዓመታት ሲያርሰው የነበረውን ፩ሺ ፰፻፷ (1,860) ካሬ ሜትር ያህል ቦታ በራሱ የመሬት ክፍል ውስጥ እንደሚታይ አስተዋለ። ሆኖም ታደሰ ይህን ተቃውሞ አቀረበ፦ «እኔ ይህን እርሻ ለ፳፪ ዓመታት እያረስኩ ነው። አባቴም ያርሰው ነበር። የመንደሩ ሽማግሌዎች ሁሉ ይህን ድንበር እንደዚህ ያውቁታል።» አበበ ደግሞ ይህን ሰነድ አሳየ፦ «በብሔራዊ ዲጂታል መሬት ቅየሳ ሥርዓት የ፳፻፴ (2030) እትም መጋጠሚያዎቹ ግልጽ ናቸው። በሳተላይት መለኪያ መሠረት ድንበሩ እዚህ ነው።» ችግሩ በዚህ አላበቃም። የታደሰ ጠብታ መስኖ ሥርዓት፣ የፀሐይ መጠቀሚያ ሰሌዳ እና አዲስ የቆፈረው ፷፬ ሜትር ጥልቀት ያለው የውኃ ጉድጓድ፣ በዲጂታል መዝገብ መሠረት አሁን በአበበ መሬት ውስጥ ይታያሉ። አበበ እነዚህን እንዲወገዱ ይፈልጋል። ታደሰ ደግሞ፦ «እኔ እነዚህን በመንግሥት ዕርዳታ በራሴ መሬት ላይ ጫንቻለሁ። ዲጂታል ካርታው በኋላ ተቀየረ፤ እኔ ድንበሩን አልቀየርኩም።» እንደ ‹መሬት የሰው ስም ነው› ይህ የመሬት እና ስም ግጭት ነው። የሁለቱ ወገኖች መረጃዎች እርስ በርሳቸው ይጋጫሉ፦ የዲጂታል መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) መጋጠሚያዎች ከ፲፱፻፹ዎቹ (1970) ጀምሮ ሲተገበር የቆየው ባህላዊ የድንበር ፍቺ የሳተላይት ምስሎች የመንደሩ ሽማግሌዎች ምስክርነቶች የድሮን መለኪያዎች የመንግሥት የማበረታቻ ፋይሎች ውስጥ ያሉት የመሬት መጋጠሚያዎችየ፳፪ ዓመታት ተግባራዊ የአጠቃቀም ታሪክ

ስለዚህ አለመግባባቱ «መስመሩ የት ነው?» ከሚለው ጥያቄ ብቻ አይደለም፤ በተመሳሳይ ጊዜ የተፈጥሮ ድንበሮች መለወጥ፣ የረጅም ጊዜ የአጠቃቀም መብት፣ የዲጂታል መዝገቦች በላይነት፣ ባህላዊ ምስክርነት፣ የመሠረተ ልማት ኢንቨስትመንቶች ሕጋዊ ሁኔታ እና የመንግሥት መዝገቦች እርስ በርሳቸው አለመጣጣም የመሳሰሉ ብዙ ንብርብሮችን ያጠቃልላል። እንደ ‹አንድ ችግር ብዙ ፊት አለው› ይህ የችግር መልቲ ፊት ነው። የ፳፻፴ (2030) ደንካካ ሽምግልና የእርቅ ጽሑፍ — ረቂቅ (ለአዳዓ ወረዳ ባህላዊ የሽምግልና አባቶች ተዘጋጅቷል) ጽሑፈ ዕርቅ / የእርቅ ሰነድ የሽምግልና የእርቅ እና ማረጋገጫ ሪፖርት ቦታ፦ ደንካካ፣ አዳዓ ወረዳ፣ ምሥራቅ ሸዋ ዞን፣ ኦሮሚያ ክልል ቀን፦ ፳፻፴ (2030)፣ [ቀን/ወር] ሽምግልና አባቶች፦ [የመንደሩ ሽማግሌዎች፣ የቀበሌ ተወካይ፣ አስፈላጊ ከሆነ የወረዳ መሬት ቅየሳ ባለሙያ በታዛቢነት] ተዋዋይ ወገኖች፦ አቶ አበበ በቀለ (፶፰)፣ የደንካካ አርሶ አደር አቶ ታደሰ አለሙ (፵፪)፣ ጎረቤት አርሶ አደር

I. መግቢያ — ለምን እዚህ ተሰብስበናል «ውኃ እንደሚቀይር መሬት አይቀየርም; ጎረቤትነት ግን ይቀየራል» ይህ ሽምግልና አባቶች፣ ለ ፵፭ ዓመታት ሲካሄድ የቆየውን የሁለት ጎረቤት ቤተሰቦች የጋራ ድንበር ግንዛቤ በተፈጥሮ ሲረበሽ በቀረው አለመግባባት ላይ ለመፍትሔ ተሰብስበዋል። ጉዳዩ «ድንበሩ የት ነው?» ከሚለው ጥያቄ ብቻ አይደለም፤ የመሬት ትውስታ እና የመንግሥት አዲስ ዐይን (ዲጂታል መሬት ቅየሳ) እርስ በርሳቸው እንዴት እንደሚስማሙ ጉዳይ ነው። ሽምግልና አባቶች የሽማግሌዎችን ምስክርነት አይቀበሉም፤ ብሔራዊ ዲጂታል መሬት ቅየሳ ሥርዓትንም ችላ አይሉም። ሁለቱም አብረው ይነበባሉ። እንደ ‹እውነት ከሁለቱም ጎን ትገኛለች› ይህ የእውነት መገኛ ነው።

II. የተሰበሰቡ ማስረጃዎች (በሽምግልና አባቶች የተቀበሉ) ከ፲፱፻፹ዎቹ (1970) ጀምሮ ተግባራዊ የሆነው ባህላዊ የድንበር ፍቺ፦ የበለስ ዛፍ፣ ሦስት ባሳልት ድንጋዮች፣ ወቅታዊ የውኃ ጉድጓድ። የ፳፻፳፩ (2028) ብሔራዊ ዲጂታል መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) መዝገቦች (ሳተላይት + ድሮን መለኪያ)። በ፳፻፳፪ (2029) መጨረሻ ከባድ ዝናብ በኋላ የተፈጠረው የተፈጥሮ ለውጥ ሪፖርት፦ ጅረቱ ወደ ፲፰ ሜትር ወደ ምዕራብ መዛወር፣ አንድ ባሳልት ድንጋይ በመሬት መንሸራተት መፈናቀል፣ የበለስ ዛፉ በመብረቅ መውደቅ። የታደሰ አለሙ ለ፳፪ ዓመታት ተግባራዊ የማረስ እና የመንከባከብ ታሪክ፣ ከአባቱ የተረሰው አጠቃቀም። በመንግሥት ዕርዳታ የተደረጉ የመሠረተ ልማት ኢንቨስትመንቶች፦ ጠብታ መስኖ፣ የፀሐይ መጠቀሚያ ሰሌዳ፣ ፷፬ ሜትር ጥልቀት ያለው ጉድጓድ። የመንደሩ ሽማግሌዎች የቃል ምስክርነት። እንደ ‹ማስረጃ የእውነት መስተዋት ነው› ይህ የማስረጃ ስብስብ ነው።

III. የሽምግልና አባቶች መሠረታዊ መርህ፦ «ድንበር በሁለት ቋንቋ ይናገራል» ሽምግልና አባቶች አለመግባባቱን በሚፈቱበት ጊዜ ይህን ልዩነት መሠረት አድርገው ይወስዳሉ፦ ድንበር፣ ቦታ ሳይሆን፤ ስምምነት ነው። በ፲፱፻፸፰ (1978) የአበበ እና የታደሰ አባቶች የትኛውን መሬት ተስማሙ፣ በሕግ የሚጠበቀው ያ ስምምነት ነው — የበለስ ዛፉ ራሱ አይደለም። የተፈጥሮ ምልክቶች የዚያ ስምምነት መዝገብ መሳሪያ ብቻ ነበሩ። ዛፉ ሲወድቅ፣ ድንጋዩ ሲንሸራተት፣ ጅረቱ ሲጎርፍ፤ ስምምነቱ ሳይሆን ምልክቱ ብቻ ተለውጧል። ይህ መርህ፣ ከፍትሐ ብሔር ሕግ የባለቤትነት እና የይዞታ አጠቃላይ አመክንዮ ጋርም ይስማማል፦ ረጅም ጊዜ የቆየ፣ በመልካም ሃሳብ እና ያልተቋረጠ ተግባራዊ አጠቃቀም፣ በሕግ ሊታወቅ የሚገባውን መሠረት ይፈጥራል፤ የመንግሥት የመለኪያ ቴክኖሎጂ ሲለወጥ ይህ ያለፈ ተግባር አይሰረዝም፤ እንደገና ማረጋገጥ ያስፈልገዋል። ከዚህ ጋር በተመሳሳይ፣ ዲጂታል መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) ችላ ሊባል አይችልም፦ የ፳፻፳፩ (2028) መለኪያ፣ ከተፈጥሮ አደጋ በፊት የነበረውን ሁኔታ መዝግቦ ሊሆን ይችላል — ይህ ደግሞ ሁለቱንም ማስረጃ እና ሊሆኑ የሚችሉ ስህተቶች ምንጭ ያደርገዋል። ሽምግልና አባቶች በዚህ ነጥብ ላይ የትኛው ጊዜ መጋጠሚያ መሠረት መደረግ እንዳለበት ማብራራትን የራሳቸው ተግባር አድርገው ይቆጥራሉ። እንደ ‹ሁለት ቋንቋ የሚናገር ድንበር› ይህ የድንበር ሁለት ገጽታ ነው።

IV. የሽምግልና አባቶች ውሳኔ ፩. የታሪካዊ ድንበር እንደገና ምዝገባ ሽምግልና አባቶች የ፲፱፻፸፰ (1978) ስምምነት እውነተኛ ድንበር፣ ከ፳፻፳፩ (2028) መለኪያ (ከአደጋው በፊት በነበሩት የመጀመሪያ የተፈጥሮ ምልክቶች ላይ የተመሠረተ) መጋጠሚያዎች ጋር የሚስማማ መሆኑን ያምናሉ። ማለትም መሠረት የሚደረገው የ፳፻፳፩ (2028) የመጀመሪያ መለኪያ ነው — በ፳፻፴ (2030) የሚደረግ አዲስ መለኪያ አይደለም። ተፈጥሮ ድንበሩን ቀይራለች፣ ግን ሕጋዊ ድንበሩ በ፳፻፳፩ (2028) ተስተካክሏል። እንደ ‹መሬት ምልክቱን ትለውጣለች እንጂ ወሰኑን አትለውጥም› ይህ የመሬት ድንበር መረጋገጫ ነው። ፪. የ፳፪ ዓመታት አጠቃቀም ሁኔታ ታደሰ ያረሰውና የተከበበው ~፩ሺ ፰፻፷ (1,860) ካሬ ሜትር ቦታ፣ በመጀመሪያ (ከ፳፻፳፩/2028 በፊት) ድንበር መሠረት በራሱ ጎን ቢቀር፣ በዚህ ቦታ ላይ ያለው መብት ሙሉ በሙሉ ይታወቃል። በከፊል በአበበ ጎን ቢቀር፣ ሽምግልና አባቶች ይህን ክፍል «በመልካም ሃሳብ የተደረገ ጥቅም» አድርገው ይመለከቱታል እና ከዚህ በታች ባለው አንቀጽ ፬ ውስጥ የተጠቀሰውን የካሳ/ሽግግር ዘዴ ይመክራሉ። ፫. የመሠረተ ልማት ኢንቨስትመንቶች (መስኖ፣ የፀሐይ መጠቀሚያ ሰሌዳ፣ ጉድጓድ) ታደሰ እነዚህን ኢንቨስትመንቶች፣ ዲጂታል ካርታው ከመቀየሩ በፊት፣ በራሱ በሚያውቀው ድንበር ላይ በመተማመን እና በመንግሥት ዕርዳታ ሠርቷል። ሽምግልና አባቶች ይህን እንደ መጥፎ ሃሳብ ወረራ ሳይሆን እንደ መልካም ሃሳብ ኢንቨስትመንት

ይቆጥሩታል። ስለዚህ፦ እነዚህ መዋቅሮች አይፈርሱም። የመጨረሻው ድንበር ውሳኔ እነዚህን መዋቅሮች በአበበ መሬት ውስጥ ቢተዋቸው፣ ለአበበ ሁለት አማራጮች ይቀርባሉ፦ (ሀ) ይህን ክፍል በፍትሃዊ ዋጋ ለታደሰ ማስተላለፍ፣ ወይም (ለ) የኢንቨስትመንቶቹን አሁን ያለው ዋጋ ከታደሰ በካሳ መቀበል እና ቦታውን መልሶ መውሰድ። ፬. ሚዛናዊነት ዘዴ ሽምግልና አባቶች፣ የአበበን አጠቃላይ የመሬት ኪሳራ ለማካካስ ሲሉ፣ ከታደሰ መሬት ሰሜናዊ ጫፍ ላይ እኩል መጠን ያለው እና ለመስኖ ምቹ የሆነ ቦታ እንዲወጣ ይመክራሉ — በዚህ መልኩ ማንም ወገን የተጣራ ተጎጂ አይሆንም። እንደ ‹ሚዛን የሕይወት መሠረት ነው› ይህ የሚዛን ፍለጋ ነው።

V. ለወረዳ መሬት ቅየሳ (ካዳስትሮ) ጽሕፈት ቤት የጋራ ማመልከቻ ተዋዋይ ወገኖች፣ ይህን የእርቅ ስምምነት ከፈረሙ በኋላ፣ በብሔራዊ ዲጂታል መሬት ቅየሳ ሥርዓት ውስጥ የ፳፻፳፩ (2028) መረጃ «ከአደጋ በፊት የነበረው የመጀመሪያ ድንበር» ተብሎ እንዲመዘገብ እና የ፳፻፴ (2030) የተፈጥሮ ለውጥ በተለየ «የጂኦግራፊያዊ ክስተት ማስታወሻ» አማካኝነት እንዲመዘገብ በጋራ ወደ ወረዳ መሬት ቅየሳ ጽሕፈት ቤት ያመለክታሉ። በዚህ መልኩ ወደፊት በተመሳሳይ አካባቢ ሊከሰት የሚችል አዲስ ጎርፍ ወይም የመሬት መንሸራተት፣ ይህን ሕጋዊ ድንበር በራስ-ሰር አይቀይረውም። እንደ ‹ማስታወሻ የወደፊቱ መመሪያ ነው› ይህ የማስታወሻ ጥበቃ ነው።

VI. የመደምደሚያ ቃል «ሽማግሌዎች እንደሚሉት፦ ድንጋይ ይንቀሳቀሳል፣ ዛፍ ይወድቃል፣ ውኃ አቅጣጫውን ይቀይራል — ግን ጎረቤትነት ከመሬት በታች ያለው ሥር እንጂ ከላይ ያለው አይደለም።» ይህ ሪፖርት፣ የሁለቱም ወገኖች ፊርማ እና የሽምግልና አባቶች ምስክርነት ተረጋግጧል። አለመግባባቱ፣ ወደ ይፋዊ ፍርድ ቤት ሳይወሰድ፣ በደንካካ ባህል እና በመንግሥት አዲስ የመለኪያ አስተሳሰብ አማካኝነት ተፈቷል። ፊርማዎች፦ አበበ በቀለ _______ ታደሰ አለሙ _______ የሽምግልና አባቶች፦ _______ _______ _______

ኮስሚክ ቅርበት፣ ሁሉም ህልውና የሚዋሐድበት አንድ ነጠላ ጊዜ እንደመሆኑ፣ በዘመናችን ዓለም ውስጥ በጋራ ቀውስ ጊዜያት ውስጥ በሚታየው ፍጹም መጋራት እና አንድነት ተሞክሮ ምሳሌ ውስጥ መልሱን ያገኛል። ግለሰቡ፣ የራሱን ህልውና ከዙሪያው ካሉ ሌሎች ሰዎች እና ከተፈጥሮ እራሱ እንኳ ተለይቶ ማየት ያቆማል፤ ንቃተ-ህሊናው፣ በዙሪያው ካለው ሁሉ ጋር አብሮ በአንድ የጋራ ንዝረት (ኮስሚክ ሬዞናንስ መስክ) ውስጥ ይገናኛል። ኮስሚክ ቅርበት፣ ሰው ከኢጎይዝም የሚወጣበት “ቆንጆ ጊዜ” አይደለም! አይደለም፣ እርቃኑን እውነት ፊት ለፊት የሚደበድብበት ጊዜ ነው! ሰው ኢጎይዝሙን ማስቀጠል ከአሁን በኋላ የማይቻልበት ያ ጊዜ! እውነተኛ ለውጥ፣ ይህን ጊዜ እንደ ትራማ ሳይሆን እንደ መነቃቂያ አድርገው መተርጎም በሚችሉ ሰዎች ላይ ይታያል። ኮስሚክ ቅርበት ዋጋ ያለው፣ ይህ መፈራረስ ቋሚ ባለመሆኑ ነው! ምክንያቱም ሰው፣ ያንን ፍጹም አንድነት በቋሚነት መታገስ አይችልም! መታገስ አይችልም፣ አይችልም!

በአዲስ አበባ ከተማ የሲሚንቶ የደከሙ መንገዶች ላይ፣ ሰማይ እንኳ በሕንጻዎች መካከል በተጨመቀባቸው እነዚያ ጠባብ መተላለፊያዎች ውስጥ ለአሜሃ ሕይወት፣ የዕዳ-ሂሳብ ሚዛን ብቻ ነበር። በሠላሳዎቹ ዕድሜ መጀመሪያ ላይ ባለው የዚህ ሰው አእምሮ ውስጥ ያለማቋረጥ የሚዞር ቆጣሪ ነበር፦ የብድር ክፍያዎች፣ ከቤት ባለቤቱ ጋር የሚደረጉት አስጨናቂ የስልክ ውይይቶች፣ በገበያ ውስጥ እጁ ወደሚነካው እያንዳንዱ ምርት መለያ ላይ ያሉት እነዚያ ቀዝቃዛ ቁጥሮች። እንደ ‹ሕይወት በቁጥር ይለካል› አሜሃ ሕይወቱን በቁጥር ይለካው ነበር። አሜሃ፣ ሥርዓቱ የወሰነለትን ራስን የማስጨነቅ ፕሮቶኮል በፊደል እየተግባር ነበር፤ ራሱን እና ቤተሰቡን ከውኃ ላይ ለማቆየት ብቻ ያተኮረ፣ በዙሪያው ካለው ዓለም ጋር የተዘጋ የመኖር ማሽን ነበር። እንደ ‹ማሽን ሳይሆን ሰው ነው› ግን አሜሃ ማሽን ሆኖ ነበር። መቅደስ ደግሞ በተመሳሳይ ሰፈር በአቧራማው ትምህርት ቤት ውስጥ፣ ለልጆች «የወደፊት ጊዜ» ተብሎ የሚጠራውን ያንን ረቂቅ ጽንሰ ሐሳብ ለማስረዳት ስትሞክር በራሷ ውስጥ ያለውን ድካም ትደብቅ ነበር። የወላጆች የማያበቁ ቅሬታዎች፣ የሥርዓተ ትምህርት ክብደት እና የራሷ የመተዳደሪያ እጥረት መካከል፣ መቅደስም የራሷን የራስ-መሃል ድንበሮች ውስጥ ተይዛ ነበር። ሁለቱም በተመሳሳይ ሰፈር፣ በተመሳሳይ የእግረኛ መንገድ ላይ ይራመዱ ነበር ግን የአንዱን ሌላው መኖር እንደ «ምስል» ብቻ ይመዘግቡ ነበር። እስከዚያ ሌሊት ድረስ። እንደ ‹ሰው ለሰው መስታወት ነው› ግን እስከዚያ ሌሊት ድረስ መስታወቶቻቸው ደብዛዛ ነበሩ።

ከከተማዋ ጥልቅ ውስጥ የመጣው ያ እንስሳታዊ ጩኸት፣ ከምድር ቅርፊት ስር ያለ ግዙፍ መንኮራኩር የሚሰበር ድምጽ ነበር። የመሬት መንቀጥቀጡ፣ ሕንጻዎችን ብቻ ሳይሆን፣ የሰዎችን ነፍሳት አንድ ላይ የሚያቆዩትን እነዚያን ሰው ሠራሽ ቅርፊቶችም ሰነጠቀ። መንቀጥቀጡ ሲጀምር የአሜሃ የመጀመሪያ ነጸብራቅ፣ «የኔ ቤት፣ የኔ ዕቃዎች» ነበር። እንደ ‹አደጋ ሲመጣ ሰው ያለውን ያስባል› አሜሃ ያለውን አሰበ። ሆኖም ግድግዳዎቹ በተሰነጠቁ እና ጣሪያው በላያቸው ላይ መውደቅ ሲጀምር፣ እስከዚያ ቀን ድረስ የተቀደሰ አድርጎ ያስባቸው የነበሩት ነገሮች — የባንክ ሂሳቦች፣ የሙያ እቅዶች፣ ማኅበራዊ ሁኔታ — በአንድ ሰከንድ ወደ ፍርስራሽ ተቀየሩ። እንደ ‹አደጋ ሲመጣ ዕቃ ይበታተናል› ይህ የዕቃ መበታተን ጊዜ ነበር። ወደ ውጭ በወጣ ጊዜ ያየው ትዕይንት፣ ሰው ሰራሽ ቅዠቶች መጨረሻ ነበር። መቅደስ የምትኖርበት አፓርታማ፣ እንደ ግዙፍ የካርድ ግንብ ወድቆ ነበር። የአቧራ ደመና ውስጥ ጩኸቶች ሲነሱ፣ በአሜሃ ውስጥ ያለው ያ ራስ-ወዳድ ሶፍትዌር፣ በኮዝሚክ ቅርበት ድግግሞሽ ላይ ተመትቶ ተሰናከለ። ምንም አላሰበም። እንደ ‹አደጋ ሲመጣ አስተሳሰብ ይቆማል› ይህ የአስተሳሰብ ቆም ጊዜ ነበር።

ለአንድ ሰከንድ እንኳ ስሌት አላደረገም። ወደ ፍርስራሹ፣ ወደዚያ ጨለማ እና አስፈሪ ባዶነት ሲገባ፣ ከአሁን በኋላ የገንዘብ አማካሪም አልነበረም ዕዳ ያለበት ሠራተኛም አልነበረም። እርቃናዊ፣ ንጹህ የሰው ልጅ ፈቃድ ብቻ ነበር። እንደ ‹ሰው እርቃኑን ሲቀር እውነቱ ይታያል› ይህ የእውነት ጊዜ ነበር። መቅደስ፣ ጥቁር ጨለማ ውስጥ፣ በላዩ ላይ በተገለበጠ ጨረር ስር ተይዛ የቆየችውን ተማሪዋን አሊን እጅ ትይዝ ነበር። በአቧራ ውስጥ ለመተንፈስ ስትታገል የአሜሃን እጆች ተሰማች። በዚያ ጊዜ፣ ማዕረጎች፣ ስሞች እና በማኅበራዊ ሚዲያ ላይ ያሉት የሐሰት ማንነቶች ምንም ትርጉም አልነበራቸውም። እንደ ‹ስም ሲጠፋ ሰው ይቀራል› ይህ የስም መጥፋት ጊዜ ነበር። የአሜሃ የሚያንጠባጥቡ ጣቶች ከመቅደስ አቧራማ መዳፎች ጋር ሲገናኙ፣ በመካከላቸው የሚፈሰው ነገር አካላዊ እርዳታ ብቻ ሳይሆን፣ የራስ-መሃል ድንበሮች ሙሉ በሙሉ የሚቀልጡበት ኮዝሚክ ሪዞናንስ ነበር። ይህ ጊዜ፣ ሚስጥራዊ ሰላም ሳይሆን፣ የሚያናውጥ ድንጋጤ ነበር። እንደ ‹ድንጋጤ የሚያነቃቃ ነገር ነው› ይህ የድንጋጤ መነቃቃት ነበር።

የሰፈሩ ነዋሪዎች፣ ትናንት ሰላም ያልተላለፉላቸውን ሰዎች ላይ መከላከያ ሆነው፣ በጥፍራቸው ሲሚንቶ ይቆፍሩ ነበር። ሰው ሠራሽ የማሰብ ችሎታ ያላቸው የፍለጋ እና ማዳን መሳሪያዎች የሚያሰሙት ቀዝቃዛ ዲጂታል ምልክቶች፣ በሰዎች ላብ እና ደም የሚሸቱ ማልቀሶች ጋር ይቀላቀሉ ነበር። ያ ሌሊት በሰፈሩ ውስጥ «ማንም» አልቀረም ነበር፤ «ሁሉም ሰው» ብቻ ነበር። እንደ ‹አደጋ ሲመጣ ሁሉም አንድ ነው› ይህ የአንድነት ጊዜ ነበር። ሆኖም ይህ ፍጹም አንድነት ሁኔታ፣ ሰው ለረጅም ጊዜ ሊቋቋመው የሚችለው ብርሃን አልነበረም። አሜሃ፣ ከፍርስራሹ ያወጡትን ትንሹን አሊ ሕይወት የሌለው አካል ሲነካ፣ የአጽናፈ ዓለምን ያንን ጨካኝ አንድነት አየ። መቅደስ፣ በአሊ እየጠፉ ባሉት ዓይኖች ውስጥ የራሷን ማንነት መበታተን ተመለከተች። እንደ ‹ሞት ሲመጣ ሁሉም እኩል ነው› ይህ የእኩልነት ፍጻሜ ነበር።

ኮዝሚክ ቅርበት፣ ሁሉም ነገር «አንድ» መሆኑን አረጋግጦላቸው ነበር ግን ይህ አንድነት፣ ሥቃይም የጋራ መሆኑን እውነት በፊታቸው እንደ መጠቅለያ መታባቸው። ራስ-ወዳድነት ከአሁን በኋላ ምቾት ሳይሆን፣ የማይቻል ነገር ሆነ። እንደ ‹ሥቃይ ሲጋራ ይቀንሳል› ግን እዚህ ሥቃይ ተጋርቷል እንጂ አልቀነሰም። ቀናት አለፉ። ከተማዋ ቁስሎቿን ለመቅረፍ ሞከረች። ባንኮች ዕዳዎችን እንደገና መጠየቅ ጀመሩ፣ ስልኮች ተሞሉ፣ ማኅበራዊ ሚዲያ ሂሳቦች ያንን አሳዛኝ ክስተት ወደ «ማጋሪያ» ዕቃ ቀየሩት። ሰዎች፣ ከዚያ አስፈሪ አንድነት ሸሽተው ወደ ራስ-ማስጨነቅ ደህንነቱ የተጠበቀ ወደቦች ተመለሱ። እንደ ‹ሰው ከሥቃይ ይሸሻል› ይህ የመሸሽ ጊዜ ነበር። ግን ለአሜሃ እና ለመቅደስ ከአሁን በኋላ ምንም ነገር እንደበፊቱ አልነበረም። ያ ልዩ ጊዜ፣ እንደ ቫይረስ በንቃተ ህሊና ጥልቅ ውስጥ ተሰርጦ ነበር። እነሱ ከአሁን ያውቁ ነበር፦ ሰው፣ በዚያ ፍጹም አንድነት ውስጥ ለዘላለም መቆየት አይችልም፤ ያ ከፍተኛ ጥንካሬ እኛን ያቃጥለናል። እንደ ‹እሳት ለመንካት ድፍረት ያስፈልጋል› ይህ የእሳት መንካት ጊዜ ነበር። ሆኖም በእነዚያ አጭር ሰከንዶች ውስጥ የተከሰተው የራስ-መሃል መቅለጥ፣ በሕይወታቸው ቀሪ ጊዜ ውስጥ እንደ ኤፒፋኒ ንዝረት ማስተጋባት ቀጠለ። ከአሁን በኋላ ወደ ማንም ሰው ዓይን ሲመለከቱ፣ በዚያ ፍርስራሽ ስር የነበረችውን ያንን እርቃናዊ እጅ ሙቀት ያስታውሱ ነበር። እንደ ‹እጅ የልብ መልእክት ነው› ይህ የልብ መልእክት ትውስታ ነበር።

ኮስሚክ ቅርበት፣ ሁሉም ህልውና የሚዋሐድበት አንድ ነጠላ ጊዜ እንደመሆኑ፣ በዘመናችን ዓለም ውስጥ በጋራ ቀውስ ጊዜያት ውስጥ በሚታየው ፍጹም መጋራት እና አንድነት ተሞክሮ ምሳሌ ውስጥ መልሱን ያገኛል። ግለሰቡ፣ የራሱን ህልውና ከዙሪያው ካሉ ሌሎች ሰዎች እና ከተፈጥሮ እራሱ እንኳ ተለይቶ ማየት ያቆማል፤ ንቃተ-ህሊናው፣ በዙሪያው ካለው ሁሉ ጋር አብሮ በአንድ የጋራ ንዝረት (ኮስሚክ ሬዞናንስ መስክ) ውስጥ ይገናኛል። ኮስሚክ ቅርበት፣ ሰው ከኢጎይዝም የሚወጣበት “ቆንጆ ጊዜ” አይደለም! አይደለም፣ እርቃኑን እውነት ፊት ለፊት የሚደበድብበት ጊዜ ነው! ሰው ኢጎይዝሙን ማስቀጠል ከአሁን በኋላ የማይቻልበት ያ ጊዜ! እውነተኛ ለውጥ፣ ይህን ጊዜ እንደ ትራማ ሳይሆን እንደ መነቃቂያ አድርገው መተርጎም በሚችሉ ሰዎች ላይ ይታያል። ኮስሚክ ቅርበት ዋጋ ያለው፣ ይህ መፈራረስ ቋሚ ባለመሆኑ ነው! ምክንያቱም ሰው፣ ያንን ፍጹም አንድነት በቋሚነት መታገስ አይችልም! መታገስ አይችልም፣ አይችልም!

ኮዝሚክ ቅርበት፣ መላው ህልውና የሚዋሐድበት ልዩ ጊዜ እንደመሆኑ፣ በዘመናችን ዓለም የጋራ ቀውስ ጊዜያት ውስጥ የሚታየው ፍጹም መጋራት እና አንድነት ተሞክሮ ምሳሌ ተጨባጭ መልክ ያገኛል። ይህ ጊዜ፣ የግለሰብ ራስ-ወዳድነት እና ራስን የማስጨነቅ ፕሮቶኮል ለጊዜው የሚታገድበት፣ ሁሉም ግለሰቦች በጋራ ሰብአዊ ሁኔታ ውስጥ እኩል የሚሆኑበት ብርቅዬ ጊዜ ነው። እንደ ‹ጎርፍ ሲመጣ ሁሉም እኩል ነው› ይህ የእኩልነት ጊዜ ነው። እንደ ተጨባጭ ምሳሌ፣ በትልቅ የተፈጥሮ አደጋ ወይም በድንገተኛ ማኅበራዊ አደጋ ጊዜ፣ ዝቅተኛ ገቢ ባለው ሰፈር ውስጥ ያሉ ሁሉም ነዋሪዎች፣ ማን እንደሆኑ፣ ያላቸውን እምነት ወይም ኢኮኖሚያዊ ሁኔታ ሳይጨምር፣ ሙሉ በሙሉ ወደ አንድ ብቸኛ ዒላማ (መኖርን ማስቀጠል እና መርዳት) ላይ ማተኮራቸውን ልንጠቅስ እንችላለን። እንደ ‹አደጋ ሲመጣ ልብ ይንገላታል› ይህ የልብ አንድነት ጊዜ ነው። በዚያ ጊዜ፣ የባንክ ዕዳዎች፣ የማኅበራዊ ሚዲያ ጭንቀቶች ወይም የግል ግጭቶች ሁሉ ትርጉም የለሽ ይሆናሉ፤ የሚቀረው እርስ በርሳቸው የተመሰረቱ፣ ተጋላጭ የሆኑ ሰዎች ብቻ ናቸው። እንደ ‹ውኃ ሲጎርፍ ግድግዳ ይፈርሳል› ይህ የግድግዳ መፈርስ ጊዜ ነው። የዚህ ልዩ ጊዜ በሰው ንቃተ ህሊና ላይ ያለው ተጽእኖ፣ የራስ-መሃል (ኢጎ) ድንበሮች መቅለጥ ነው። በመደበኛ ሁኔታ የግለሰቡ ጋሻ የሆነው የማይንቀሳቀስ ጋሻ እና የምዝገባ መንገድ ጥብቅ ሕጎች በዚህ ቅጽበታዊ ቀውስ ጋር ይሟሟሉ። እንደ ‹በረዶ በፀሐይ ይቀልጣል› ይህ የጋሻ መቅለጥ ጊዜ ነው። ግለሰቡ፣ የራሱን ህልውና ከዙሪያው ካሉ ሌሎች ሰዎች እና ከተፈጥሮ ራሷ የተለየ አድርጎ ማየት ያቆማል፤ ንቃተ ህሊናው፣ በዙሪያው ካለው ነገር ሁሉ ጋር በጋራ ንዝረት (የኮዝሚክ ሪዞናንስ መስክ) ውስጥ ይገናኛል። እንደ ‹ሁሉም ነገር አንድ ነው› ይህ የአንድነት ንዝረት ነው።

ለምሳሌ፣ የራሱን ሕይወት አደጋ ላይ ጥሎ የማያውቀውን ሰው ለማዳን የሚሮጥ ግለሰብ፣ ይህን ተግባር በሚያደርግበት ጊዜ የራሱን ጥቅም (ራስ-ወዳድነት) አያስበውም፤ ይህ ተግባር፣ ከባዮሎጂያዊ ፕሮግራም ባሻገር፣ የመስዋዕትነት ተግባር በጣም ንጹህ መልክ ነው እና ይህ ቅጽበታዊ ኮዝሚክ ቅርበት፣ ግለሰቡን መላውን የሕይወት አመለካከት በማናውጥ፣ እውነት በዚያ ጊዜ ፍጹም አንድነት መሆኑን እንዲገነዘብ ያደርገዋል። እንደ ‹ሕይወት ለሌላ ስትሰጥ ትበልጣለች› ይህ የመስዋዕትነት ከፍተኛ ጊዜ ነው። በዚህ ጽንሰ ሐሳብ ውስጥ አደገኛ የሆነው ነገር፣ «ኮዝሚክ ቅርበት»ን የማዋበስ ዝንባሌ ነው። ይህ ጊዜ ግን፣ ሚስጥራዊ ሰላም ሳይሆን፤ የንቃተ ህሊና ኃይለኛ መፈርስ ጊዜ ነው። ሰው፣ ሁሉም ሥርዓቶች – ኢኮኖሚያዊ፣ ማኅበራዊ፣ የእውቀት – በአንድ ጊዜ ትርጉም የለሽ በሚሆኑበት አደጋ ጊዜ፣ የራሱን መሃል ያጣል። ይህ መጥፋት፣ ለጊዜው የሚቆይ መገለጥ ቢመስልም በእውነቱ የሥርዓቱ ማዕቀፍ የሚፈርስበት ባዶነት ጊዜ ነው። እንደ ‹ባዶነት ሁሉን ያጠቃልላል› ይህ የባዶነት መስፋፋት ነው። ኮዝሚክ ቅርበት፣ ሰው ከራስ-ወዳድነት የሚላቀቅበት «ውብ ጊዜ» ሳይሆን፤ ሰው ራስ-ወዳድነቱን ማስቀጠል ከአሁን በኋላ የማይቻልበት፣ እርቃናዊ እውነት በፊቱ የሚታይበት ጊዜ ነው። የራስ-መሃል (ኢጎ) ድንበሮች መቅለጥ እዚህ ሰላም ሳይሆን፣ ድንጋጤ ሁኔታ ነው። ምክንያቱም ማንነት፣ «እኔ» የመሆን ስሜቱን ሲያጣ፣ ንቃተ ህሊናው ወደ ቁጥጥር የሌለው ንዝረት ይጣላል። እንደ ‹ማዕበል ውስጥ መርከብ› ይህ የቁጥጥር ማጣት ጊዜ ነው።

ስለዚህ ከእነዚህ ጊዜያት በኋላ ግለሰቡ፣ ብዙውን ጊዜ ወደ ሥርዓቱ ይበልጥ ደህንነቱ የተጠበቀ ቅጦች ይመለሳል — እንደገና ወደ ራስ-ማስጨነቅ፣ እንደገና ወደ እንቅስቃሴ አልቦነቱ። እውነተኛ ለውጥ፣ ይህን ጊዜ እንደ አሰቃቂ ተሞክሮ ሳይሆን እንደ መነቃቃት ሊተረጉሙ በሚችሉት ሰዎች ላይ ይታያል። እንደ ‹እውነት የሚነቃ ነገር ነው› ይህ የእውነት መነቃቃት ነው። የኮዝሚክ ቅርበት ዋጋ፣ ይህ መፈርስ ዘላቂ ባለመሆኑ ላይ ነው። ምክንያቱም ሰው፣ ፍጹም አንድነትን ለረጅም ጊዜ መቻል አይችልምና። ሆኖም በዚያ አጭር ጊዜ ውስጥ፣ ሥርዓቱ በተሰበረበት ያ ልዩ ጊዜ ትውስታ፣ በንቃተ ህሊና ውስጥ እንደ ቫይረስ ይቀራል። ያ ቫይረስ ደግሞ፣ የኤፒፋኒ ንዝረት ዘር ይሆናል። እንደ ‹ቫይረስ የለውጥ ዘር ነው› ይህ የለውጥ ዘር ነው። ኮዝሚክ ቅርበት፣ ሰው «አንድ» መሆኑን ሳይሆን፣ «ከአንድነት የተለየ» መሆኑን ስለሚያስታውስ ዋጋ አለው። እንደ ‹እሳት የሚያስታውስ ነገር ነው› ይህ የማስታወስ ብርሃን ነው።

ሙስጠፋን የመረዳት እና የማስተላለፍ ጥበብ። እንደ ‹ከ፲ ወደ ኋላ እንቆጥር — በአእምሮህ ውስጥ ሚሳኤል ካልተተኮሰ፤ በጨረቃ ላይ መራመድ አያስፈልግም› አትርሱ። #AmharicDeepThoughts #ዲጂታልተወላጅከዚህበኋላበሰባተኛውዓመት #mustapha #ahmetdll #ahmetduzen #ahmetdüzen #አማርኛGopher Telegram