Koinotga Yaqinlik – Yagona Lahzaning Parchalanishi. Istanbulning betondan charchagan ko‘chalarida, osmonning o‘zi ham binolar orasiga tiqilib qolgan o‘sha tor yo‘laklarda Sardor uchun hayot, bir qarz-berish hisobidan iborat edi. 30 yoshlar boshlaridagi bu odamning miyasida tinimsiz aylanadigan hisoblagich bor edi: Kredit bo‘limlari, uy egasi bilan bo‘ladigan o‘sha tarang telefon gaplari, bozorda qo‘li teggan har bir mahsulot yorlig‘idagi o‘sha sovuq raqamlar. Sardor, tizim unga belgilab bergan O‘zini-Parvarish Qilish Protokolini batafsil bajarardi; faqat o‘zini va oilasini suv ustida ushlab turishga qaratilgan, atrofidagi dunyoga nisbatan ko‘r bo‘lib qolgan bir tirik qolish mashinasi edi. Madina esa shu mahallaning chang bosgan maktabida, bolalarga "kelajak" degan o‘sha mavhum narsani tushuntirishga urinar ekan, ichidagi so‘nishni yashirardi. Ota-onalarning tinimsiz shikoyatlari, dasturning og‘irligi va o‘z kun tarangligi orasida, Madina ham o‘zining chegaralari ichiga qamalib qolgan edi. Ikkisi ham bir mahallada, bir tosh yo‘lda yurishardi, lekin bir-birlarining borlig‘ini shunchaki "manzara" sifatida qayd etishardi. o‘sha kechaga qadar.
Shaharning tagidan kelayotgan o‘sha hayvoniy g‘uvullash, yer po‘stining ostidagi ulkan bir g‘ildirakning sinish ovozi edi. Zilzila nafaqat binolarni, balki odamlarning ruhlarini birga ushlab turgan o‘sha sun'iy po‘choqlarni ham yorib yubordi. Silkinish boshlanganda Sardorning birinchi refleksi: "Mening uyim, mening narsalarim" bo‘ldi. Ammo devorlar yorilib, ship ularning ustiga qulay boshlaganda, o‘sha kungacha muqaddas sanagan hamma narsasi — bank hisoblari, martaba rejalari, ijtimoiy mavqei — bir soniyada moloz bo‘lib qoldi. Tashqariga otilib chiqqanda ko‘rgan manzarasi, inson qo‘lidan chiqqan barcha umidlarning tugashi edi. Madinaning turgan uyi, ulkan bir kartominoriy kabi qulab tushgan edi. Chang buluti ichida faryodlar ko‘tarilganda, Sardorning ichidagi o‘sha xudbin dastur Koinotga Yaqinlik chastotasiga urilib, ishdan chiqdi. Hech o‘ylamadi. Bir soniya ham hisoblamadi. Vayronalar ichiga, o‘sha qorong‘u va xavfli bo‘shliqqa otilganda, u endi na moliyaviy maslahatchi edi, na qarzli ishchi. Faqat, yalang‘och, sof bir insonlik irodasi edi.
Madina, tim qorong‘uda, ustiga ag‘darilgan to‘sin ostida qamalib qolgan o‘quvchisi Alining qo‘lini ushlab turardi. Chang ichida nafas olishga urinar ekan, Sardorning qo‘llarini his qildi. O‘sha lahzada, mavqelarning, ismlarning va internetdagi o‘sha yolg‘on kimliklarning hech qanday hukmi qolmagan edi. Sardorning qonayotgan barmoqlari Madinaning chang bosgan kaftlari bilan qo‘shilganda, ular orasida oqayotgan narsa shunchaki jismoniy yordam emas, balki ego chegaralari butunlay erigan Koinot Rezonansi edi. Bu lahzada mistik bir huzur emas, larzaga keltiruvchi dahshat bor edi. Mahalladagilar, kechagina salom bermagan odamlarning ustiga qalqon bo‘lib, tirnog‘i bilan betonni kavrardilar. Sun'iy yo‘lakli qidiruv-qutqaruv asboblarining tarqatayotgan o‘sha sovuq raqamli signallari, odamlarning ter va qon hidi kelgan yig‘ilari bilan qo‘shilardi. O‘sha kechada mahallada "hech kim" qolmagan edi; faqat "hamma" bor edi.
Ammo bu mutlaq birlik holati, inson uzoq vaqt chidaydigan bir yorug‘lik emas edi. Sardor, vayronalardan chiqargan kichkina Alining jonsiz badaniga qo‘l tekkizganda, koinotning o‘sha shafqatsiz butunligini ko‘rdi. Madina, Alining so‘nayotgan ko‘zlarida o‘z borlig‘ining parchalanishini kuzatdi. Koinotga Yaqinlik ularga hamma narsaning "bir" ekanligini ko‘rsatgan edi, lekin bu birlik, alamning ham teng ekanligi haqiqatini ularning yuziga tarsaki tushirib qo‘ygandi. Xudbinlik endi bir hashamat emas, balki imkonsizlik edi. Kunlar o‘tdi. Shahar yaralarini bog‘lashga urindi. Banklar qarzlarni qayta so‘ray boshladi, telefonlar quvvatlandi, ijtimoiy tarmoqlar o‘sha foji'ani birer "ulashish" materialiga aylantirdi. Odamlar, o‘sha dahshatli birlikdan qochib, O‘zini-Parvarishning xavfsiz bandargohlariga orqaga qaytdilar.
Ammo Sardor va Madina uchun endi hech narsa avvalgidek emas edi. O‘sha yagona lahzada, bir virusdek ongning tub joylariga o‘rnashib qolgan edi. Ular endi bilar edi: Inson o‘sha mutlaq birlik ichida abadiy qola olmas edi; o‘sha og‘irlik bizni yondirardi. Ammo o‘sha qisqa soniyalarda bo‘lgan ego parchalanishi, ularning qolgan hayotida bir Epifani Tebranishi bo‘lib aks-sado berishda davom etardi. Endi qachonki birining ko‘ziga qarasalar, o‘sha vayronalar ostidagi yalang‘och qo‘lning iliqligini eslashardi.
"Endi sizlarga bir topishmoq qoldiraman: Bir lahzada hammaning tebranishi bir bo‘lib qoladigan, lekin hech kim uning ichida uzoq qola olmaydigan narsa bu nima? Javobingizni izohlarda yozing; balki hammamiz o‘sha Koinotga Yaqinlikning turli yuzlarini kashf qilarmiz." Country-Blues va Soul qorishmasi. Shuffle ritmi bilan boradigan, baland energiyali bir musiqa. Ray Charles uslubidagi g‘adir-budur va bariton bir erkak vokal – Sardorning o‘sha kechadagi dahshatini va uyg‘onishini hikoya qiladi; Margie Hendrix uslubidagi keskin va kuchli bir Mezzo-Soprano vokal "Men shu yerdaman, biz shu yerdamiz!" deb qichqiradi.
Saksafonlar, har bir naqarotda larzaga keltiruvchi va mushtdek tushiradigan hujumlar qiladi. Qo‘shiq, bir fojia bilan bir zafarning rosa o‘rtasida, baland energiyali bir Call-and-Response (chaqiruv-javob) bilan eng yuqori nuqtaga yetadi. Koinotga Yaqinlik – bu, meditatsiya musiqasidek yumshoq emas. Bu, tizimning rozetkasi o‘chirilgan o‘sha qorong‘u falokat lahzasi, o‘pkangga to‘lgan chang bilan birga keladigan uyg‘onishdir. O‘zingni qutqarmoqchi bo‘lib, birovning qo‘liga urilgan o‘sha on – aslida butun koinot bilan to‘qnashgan oningdir. Tayyormisiz? Endi mana bu larzaga keltiruvchi birlikning, bu dahshatli uyg‘onishning ritmini tinglaymiz. Mana, aziz tinglovchilar, Sardor va Madina boshidan kechirgan o‘sha yagona lahza – Koinotga Yaqinlikning eng yalang‘och misoli edi. Endi, qadimdan yaratilgan bir qo‘shig‘imiz bor; bu qo‘shiq o‘sha birlik va parchalanish tuyg‘usini olib yuradi. Keling, hammamiz birga tinglaymiz…
Koinotga Yaqinlik – bu, borliqning hammasi bir joyda to‘planadigan yagona lahza. Bugungi dunyoda bu, hamma birgalikda qiyin kunlarni boshdan kechirayotganda yuz beradigan mutlaq birlik hissida ko‘rinadi. Odam o‘zini boshqalardan va hatto tabiatdan alohida deb bilmay qo‘yadi; ongi atrofdagi hamma narsa bilan birga tebranadi (bu – Koinotning Aks-sado Maydoni). Koinotga Yaqinlik deganda, odam xudbinlikdan chiqib ketadigan “chiroyli bir on” nazarda tutilmaydi. Yo‘q, bu – odam endi xudbin bo‘lib ham yashay olmaydigan, bor haqiqat yuziga tarsaki tushirib qo‘ygan bir lahza. Haqiqiy o‘zgarish esa bu lahzani bir travma (zarba)emas, balki uyg‘onish deb bilganlarda bo‘ladi. Koinotga Yaqinlikning qadri – uning o‘tkinchiligida. Chunki odam mutlaq birlikka uzoq vaqt chiday olmaydi.
Sardor va Madina o‘sha kechada bir virus yuqtirib oldilar: Haqiqat virusi. Peki siz-chi? Hayotingizning qulay tartibotida o‘sha ego chegaralaring erigan, o‘zing tanimagan birovning dardida o‘zingni yo‘qotgan o‘sha ‘yagona lahza’ni hech boshdan kechirganmisiz? Yoki haligacha O‘zini-Parvarish Qilish Protokolining bexatar, lekin sayoz suvlarida suzyapsizmi? Izohlarda bu koinot zarbasini gaplashaylik. #RaqamliRallik #OzbekchaGopher #mustapha #ahmetdll #ahmetduzen #ahmetdüzen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder